absh

: #108
تاریخ انتشار : پنج شنبه, 7 تیر 1397 1:34
تعداد بازدید کننده : 189
ارسال به دوستان
شما این مطلب را ارسال خواهید کرد:
absh
  • Reload بازآوری
بزرگ یا کوچک بودن حروف اهمیت ندارد
ارسال

از ابتدای تاریخ تا زمان حاضر همیشه طبیعت محور ذهن انسان بوده است،‌ می توان گفت طبیعت یعنی هر آنچه بیرون از ذهن انسان است. طبیعت انسان که همان طبع اوست می تواند همان خواسته هایش باشد. در مورد طبیعت گرایی باید مشاهده کرد طبیعت انسان چیست و چه مسائلی در مورد آن مطرح می گردد.
مثلاً‌ از جمله موارد آن آرمان گرایی و رمانتیک گرایی و... می باشد.
در مجموع نمی شود انسان ها را بر اساس طبعشان دسته بندی کرد تا ببینیم انسان های با طبع های گوناگون چه روابطی با طبیعت دارند و از طبیعت چه می خواهند. زیرا درونیات انسان‌ها مختلف است و هر انسانی با توجه به درونیات خود در مواجه با دنیای بیرون یک سری تصورات دارد.
اگر معماری را علم تقسیم فضا بدانیم و در مقیاس خرد آن و بر اساس نیازمندی ها از طبیعت کمک بگیریم؛ باید با توجه به نیازهایی که وجود دارد در طبیعت تغییراتی را ایجاد نمائیم و آن را جزئی از هویت خود کنیم.
معماری مثل پدیده های دیگر تاریخ تکامل انسان،‌ پاسخی به خواسته ها و درونیات انسان است،‌ بدین منظور، انسان پس از کنکاش با درونیات خود و تفکر بر اساس ایدئولوژی‌اش محیط خودش را تصور کرده و می سازد.
به عنوان مثال یک مصری با توجه به فکری که در ذهن دارد و می خواهد بدان جامه‌ی عمل پوشاند در فضا دخل و تصرف می‌کند و در واقع اندیشه های درونی خود را در طبیعت متجلی می نماید. سازگاری انسان با خودش امکانات و شرایطی را در اختیارش قرار می دهد.
تمامی موجودات کره‌ی زمین، ‌بخشی از زندگی‌شان صرف تأمین غذا و تأمین محیط امن برای آسایش و آرامش می‌گردد، انسان نیز به دنبال مأمن و محلی برای آرامش است. با مشاهده زندگی انسان‌هایی که هنوز تکامل نیافته‌اند و از مواهب زندگی شهری برخوردار نگریده‌اند می توان دید آنها در اماکنی زندگی می‌کنند که طبیعت برای آنها مساعد است، مثلاً‌ در بالای درختان یا پناهگاه‌ها و صخره‌ها.
در واقع طبیعت دارای چنان قدرتی است که برای تمامی موجوداتی که از دامانش خلق گردیده‌اند شرایط مناسبی را فراهم می‌کند. انسان قبل از این که به آگاهی برسد و از ذهن خود استفاده نماید، از طبیعت برای خوردن و مسکن استفاده می‌کند. مسأله اصلی این است که انسان در مقطعی هوشمند و آگاه می‌گردد و برای اولین بار برخلاف دیگر موجودات می خواهد در محیط زیست خود تغییر ایجاد کند. یعنی آن گونه که طبیعت برای او رقم زده است زندگی نکند و اقدام به ایجاد محلی برای خود کند و بر اساس اندیشه خود زندگی کند که این تفاوت او با دیگر موجودات است. البته نباید فراموش کرد که او قبل از دخل و تصرف در طبیعت، تجارب زیادی از آن آموخته است. مثل دیگر حیوانات که می دانند در طبیعت چه منافعی دارند.
انسان مانند دیگر حیوانات به عنوان یک موجود طبیعی با طبیعت خود مأنوس است.
انسان و هر حیوان هوشمند دیگر سعی به استفاده񁽍ی حداکثر از محیط پیرامون خود دارد.
می بایست خاطرنشان کرد که انسان در مواجه با طبیعتی است که زیرمجموعه‌ی خودش نیست مثل جنگل و کوه و غار و... در واقع طبیعت است که مدل انسان را طراحی کرده است.
طبیعتی که انسان در آن خلق شده است انسان را مورد حمایت خویش قرار می دهد و به او شکل می دهد و به انسان کمک می کند تا کالبد،‌ شکل و قد او متناسب با طبیعتی باشد که در آن خلق شده است. طبیعت برای تمامی موجوداتی که از دامانش خلق می شوند به صورت آگاهانه شرایط زیست فراهم می کند و انسان تا جایی که علمش اجازه دهد از امکانات طبیعت بهره مند می‌گردد.
شاید غریزه یا صیانت ذات موجودات است که باعث می شود در مواجه با طبیعت خود را حفظ کنند. مثل خرس‌های قطبی که سفید هستند و غذایشان را از داخل یخ ها به دست می آورند. می توان گفت طبیعت نیرویی را در موجوداتش قرارداده است که بتواند در مواجه با خودش ایجاد همزیستی نماید. همانگونه که مثلاً سیستم گوارش حیوانات داخل آب متفاوت از حیوانات خشکی است و این مسئله در مورد انسان نیز صادق است که همان سازگاری با طبیعت است.
اما در حدود 10-9 هزار سال قبل از میلاد مشاهده می‌شود انسان برای اولین بار قادر می‌گردد در محیط زیست خود دخل و تصرف نماید. این کار آنی و لحظه ای صورت نگرفته است بلکه سال ها این پروسه به طول انجامیده است. انسان با کسب تجارب، آموخته است که اگر قرار است در دشت زندگی کند، چگونه می تواند شرایط مناسب و امن برای خود فراهم کند.
بر اساس مطالعات صورت گرفته، مشاهده می شود انسان در حال تصمیم گیری است که از طبیعتی که برای او قانونمند بوده و شرایط برابری با آن داشته است شرایط متفاوت تری به وجود آورد. انسان موجود ضعیفی است و دائماً‌ در معرض تهدید و خطر قرار داشته است اما با توجه به مسائل واقعی مجبور به زندگی در دشت و جلگه می شود. در حدود 10-9 هزار سال قبل از میلاد به نظر برخی ها در مناطق کوهستانی شرایط زیست انسان دچار مشکل گردید و انسان برای به دست آوردن غذا به سمت دشت و جلگه آمده است. دلیل این مشکل تغییر آب و هوای کره‌ی زمین حداقل در نیم کره‌ی جنوبی ذکر گردیده است. با این تغییرات جوی، امکانات مادی که در کوه ها وجود داشت،‌ به دلیل کمبود بارندگی و خشکسالی محدود گردید و انسان با شرایطی تازه رو به رو شد که قبل از آن با آن ناآشنا بود. زیرا احتیاجی به تغییر محل سکونت نداشت و این امر سبب شد تا انسان از ذهن خود استفاده کند و با مشاهده‌ی یک سری امکانات مساعد و یک سری عوامل نامساعد با احساس نیاز به سرپناه، اولین اشکال معماری را پدید آورد. که می توان آن را شروع به سازگاری با محیط جدید قلمداد کرد. ما در آن دوره مشاهده می کنیم برای نخستین بار انسان اقدام به ساخت خانه های مدور زیرزمینی کرد که نخستین اشکال مسکن بوده است.
البته همان گونه که حیوانات اقدام به ساخت مسکن برای خود می نمایند انسان نیز، قبل از این تاریخ مثل نخستیها در این اندیشه بوده است که بر روی درختان اقدام به ساخت مسکن کند، کاری که دیگر حیوانات در هنگام بروز خطر، یا به داخل زمین پناه می برند یا به بالای درختان می روند. اما اطلاعاتی از آن دوره وجود ندارد که آیا انسان همیشه داخل پناهگاه ها بوده است یا بالای درختان و این که آیا بالای درختان، متناسب با نیازهایش اقدام به طراحی و ساخت مسکن نموده است یا خیر.
در تاریخ فوق که حدود 10-9 هزار سال پیش از میلاد مسیح می باشد در گنج دره‌ی همدان برای سالیان متوالی انسانی که به دشت آمده بود از این منطقه برای شکار استفاده می کرد که البته حضور موقت داشته است و سپس به صورت دائم ساکن این منطقه گشته است و توانسته نخستین اشکال مسکن را به وجود آورد. در تپه سراب کرمانشاه نیز مانند گنج دره انسان برای نخستین بار همچون حیوانات خزنده مثل موش اقدام به حفر زمین نموده است و در عمق زمین زندگی می‌کند. در گنج دره شباهت مسکن بعضی مدارک نشان می دهد همان هنگام نیز انسان در داخل این خانه احساس امنیت نمی‌کرده است،‌ وجود نردبان برای دسترسی به این مسکن علاوه بر سهولت کار ممکن است انسان را در مقابل حیوانات به خطر بیندازد.
در نتیجه منطقی‌ترین راه برای زندگی در دشت در آن دوره همان حفر زمین و پوشاندن روی آن با شاخ و برگ گیاهان بوده است.
در جای دیگر مثلاً‌ در همدان در تپه‌ی معروف علی کش انسان داخل زمین نمی رود بلکه به کمک طبقات رسی اقدام به ساخت خانه های مربع مستطیل می‌نماید با پی‌های ضخیم و فضاهای کوچک حدود 5/1×5/2 متر که دلیل آن عدم توانایی پوشاندن آن با بزرگ بودن دهانه است. که در واقع دومین شکل از معماری را پدید می آورد.
این مدارک نشان دهندهی آن است که بین انسان و طبیعت تماس تازه‌ای صورت گرفته و ارتباط متقابلی پدید آمده است و طبیعت خود به انسان می آموزد. در واقع با تغییر محل اسکان از کوه و جنگل به دشت انسان به فکر ساختن چنین معماری افتاده است. پس فرم های استوانه ای داخل زمین و خانه های مربع مستطیل که بر سطح زمین با گل رس ساخته می شوند، نخستین مسکن ساخته‌ی انسان می باشد. او آموخته و قادر است که از مواد موجود در طبیعت برای ساختن مسکن استفاده کند. علاوه بر آن قادر گردیده است در استفاده از مصالح طبیعی در خود مواد و مصالح دخل و تصرف نماید،‌ بطور مثال اگر قرار است خانه ای با دیوار سنگی بسازد سعی به استفاده از سنگ‌ها به گونه‌ای که هم رج باشند و از یک سمت مرتب‌تر باشند می‌کند و سطوح ناصاف سنگ را از بین می برد و از سطوح صاف و صیقلی استفاده می کند.
نکته مهم اینکه در این پروسه آیا طبیعت نقشی دارد یا خیر؟
باید گفت طبیعت همان گونه که به دیگر موجودات کمک می کند به انسان نیز یاری می رساند.
درمواقع خطر و بحران حرکاتی از انسان و دیگر موجودات سر می‌زند که نشان‌دهنده‌ی آن است که در ذات حیوانات و انسان‌ها نیرویی‌های وجود دارد که به آنها آموزش می‌دهد که چگونه برای بقای خود زندگی کنند.
لازم است گفته شود انسان نیز مانند هر موجود دیگری معتقد است،‌ از هم نوعان خود و هم از دیدن طبیعت و موجودات آن می آموزد که چگونه طبیعت را در اختیار بگیرد.
دیگر ویژگی انسان که در این دوران جلب نظر می کند این است که انسان سعی دارد خود را از دیگران متفاوت کند و مشاهده می گردد هم زمان با این که انسان در خانه های مدور زندگی می کند توجه اش به زیور آلات جلب می شود. نمونه هایی از زیور آلات آن دوره گواه این مطلب می باشد.
به هر حال هیچگاه نباید فراموش کرد که انسان موجودی طبیعی است.